”ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းၿပဴတင္းဝက…ငါ”
ငါက..မိုးမၿခိမ္းဘဲ ေၿမၾကီးကိုထာဝရစြတ္စိုေနေစခ်င္သူ
ေကာင္းကင္ကိုခဏခဏေမာ့မၾကည့္ဘဲ
စြတ္စိုေနတဲ့ေၿမၾကီးထက္မွာ သဘာဝက်က်လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သူ
ငါက..သဘာဝေပါက္ပင္ေတြကိုႏွင္းဆီိပန္းေတြထက္ၿမတ္ႏူိး
ခေရပန္းေတြကို သဇင္ထက္ပိုလို႔တန္ဖိုးထားသူ
ငါကိုယ္တိုင္လူတလံုးသူတလံုးၿဖစ္ဖို႔အေရးထက္
လူစုလူေဝးေႏြးေထြးဖို႔အေရးကို ၾကိဳဆိုလက္ကမ္းတတ္သူ
ဒီထက္ပိုလို႔ ရန္သူကိုထာဝရဦးမခိုက္တတ္သူ
တရားသာသနာပ်က္သုဥ္းခဲ့ၿပီးတဲ့ေခတ္ထဲမွာ
ခ်ိန္ခြင္လွ်ာေစာင္းငဲ့ မတရားတဲ့အမိန္႔မွန္သမွ်
တံခါးပိတ္အဝင္မခံဘဲ ရန္ငါစည္းၿပတ္သူေတြကို
ထာဝရဦးခိုက္ ေနာက္လိုက္လုပ္ရဖို႔လည္းဝန္မေလးတတ္သူ
သူတပါးစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ပန္းတပြင့္ကို နမ္းခ်ဴဖို႔ထက္
ငါ့ရဲ့လက္တစံုနဲ႔ အနာဂတ္မ်ိဳးေစ့ကိုဥယ်ာဥ္တခုမွာသြန္းေလာင္း
အရွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးခ်င္သူ
ငါကေႏြးေထြးတဲ့အရုဏ္ဦးကို
ငါ့ရဲ့ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္သီခ်င္းတပုဒ္အၿဖစ္ေရးဖြဲ႔ရင္း
အတင္းအဖ်င္းေတြနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနခ်င္သူ
ညေနဆည္းဆာကိုကဗ်ာေရးဖြဲ႔ရင္း
ၿမဴကင္း မႈိင္းရွင္းတဲ့အရပ္မွာ
ၾကိဳးၾကာငွက္ေတြရဲ့အုပ္ဖြဲ႔ေတာင္ပံခပ္သံေတြကိုနာခံခ်င္သူ
ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးတံတားေတြကို
ငါ့ရဲ့ပုခံုးေတြနဲ႔ေၿခေထာက္ ေထာက္ရင္း
ေဒါနေတာင္တန္းေပၚမွာ ဖားစည္သံေတြညံေစခ်င္သူ
ဗမာတၿပည္လံုးကို အေမွာင္ဖံုးေနတဲ့ဘဝကလြတ္ေၿမာက္ေစခ်င္သူ
ဒါေတြအားလံုးအတြက္.ငါ..
ယမန္ေန႔မ်ားစြာကိုေပးဆပ္ခဲ့တယ္
ဒီေန႔ေတြကိုကူးခတ္ေနရင္း
မနက္ၿဖန္မ်ားစြာတို႔အတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းၿပဴတင္းကိုတြန္းဖြင့္ေနမိတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းၿပဴတင္းကို အခါခါတြန္းဖြင့္ေနမိတယ္…..။
ေဆာင္းယြန္းလ