ေရစီးသန္သူတို႔ရဲ့ၿမစ္က်ဥ္း
နာရီလက္တံေတြက ခါခ်လိုက္လို႔
ထြက္က်လာတဲ့ေန႔ေတြမွာေတာင္
ပန္းခ်ီဆရာရဲ့စုတ္တံကေဆးတစက္
တားၿမစ္ပိတ္ပင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္
မည္းနက္တယ္…

ေရေငြ႔ၿပန္ရင္း ဆန္တက္လို႔
ပ်ိဳ႕အန္က်လာတဲ့ မိုးစက္ေတြမွာေတာင္
ကဗ်ာဆရာရဲ့ ႏွလံုးသားအက္ဆစ္တခြက္
မလြတ္လပ္မႈေတြေၾကာင့္
မည္းနက္တယ္….

တိမ္တိုက္ေတြေမာလို႔ အိပ္စက္
လမင္းေရေသာက္ဆင္းတဲ့ညဘက္ေတြမွာေတာင္
သီခ်င္းသည္ရဲ့ ဂီတာတလံုး
အမွန္တရားကိုပုန္းလွ်ိဳးခံထားရရင္း
ေမွာင္ၿခင္းအတိဖံုးတယ္…

ကံၾကမၼာဓားတလက္နဲ႔ အပိုင္းပိုင္းခြဲၿဖတ္လို႔
တစက္စက္တဖ်ပ္ဖ်ပ္က်လာတဲ့ႏွင္းစက္ေတြေတာင္္
ပဥၥလက္ဆရာရဲ့ ကၾကိဳးၿပကြက္ေတြမွာ
မည္းၿပာသြားတယ္…

ၿပန္မလာႏူိင္ေသးသူေတြရဲ့
ပေဟဠိဝွက္ပြဲမွာ
ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာေတြအဖတ္လိုက္ကြာက်
ဝမ္းနည္းၿခင္းေတြတလေဟာစီးဆင္း….

ဒီအခ်ိန္ဆို
ေရစီးသန္တဲ့ၿမစ္က်ဥ္းေလးတခုဟာ
မိုးေခၚေတးတပုဒ္ကိုၿငီးဆိုရင္း
သားေခ်ာ့ကဗ်ာတပုဒ္ကိုရြတ္ရင္း
သရုပ္မွန္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ေရးဆြဲရင္း
ၿပိဳးၿပိဳးၿပက္ၿပက္ရြာသြန္းတယ္
ပစ္စလက္ခက္မိုးမခ်ဳန္းဘဲ
တအုံးအံုးရြာသြန္းတယ္
သည္းသည္းမည္းမည္းရြာသြန္းတယ္္
သိကၡာမဲ့ပိုက္ကြန္ေတြအပိုင္းပိုင္းၿပတ္သြားေအာင္
အေမွာင္ကိုအံတုဖို႔ လွ်ပ္စီးတဝင္းဝင္းလက္ရင္း….။ ။

ေဆာင္းယြန္းလ