"ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး"

"ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး"
ေခြးရူးေကာင္းစား တမြန္းတည့္တဲ့
ေခြးရူးေတြေကာင္းစားတဲ့ တမြန္းက
 တည့္ပဲတည့္လို ့မဆံုးႏူိင္ေတာ့ဘူး....
 မြန္းတည့္ခ်ိန္မွာ ေနဝင္လိုက္လို ့ရရင္
 သိပ္ေကာင္းမွာပဲ...
ေနဝင္ခ်ိန္ေတြေရာက္ဖို ့နဲ ့
ေနထြက္ခ်ိန္ေတြဆီကိုျပန္ေရာက္ဖို ့
ေမတၱာဆိုတဲ့ တံခါးေပါက္ေတြကို
 ပိတ္သင့္ရင္ ပိတ္ထားရမွာပဲ....
ေသနတ္ သံေတြနဲ ့
 ငါတို ့မိသားစုတံခါးေပါက္ေတြ ရိုက္ခ်ိဳးခံခဲ့ရတဲ့
 ေန ့ေတြကို
 ငါတို ့ေမ ့ပစ္ဖို ့မျဖစ္ႏူိင္ဘူး.....
 စစ္ဖိနပ္သံေတြေအာက္
 ငါတို ့တရြာလံုး တျမိဳ ့လံုး
 က်ီးလန္ ့စာစားဘဝမ်ိဳးနဲ ့ေၾကာက္လန္ ့ခဲ့ရတဲ့ ညေတြကို
 ငါတို႔ ေမ့ပစ္လို ့မျဖစ္ဘူး.....
ႏွစ္ေပါင္း၅၀ေက်ာ္မွာ
 လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ ့ဘဝေတြ ျပာက်သြားတာ
ေမ့ပစ္စရာလား.....
ႏွစ္ေပါင္း၅၀ေက်ာ္မွာ
 တႏူိင္ငံလံုးရဲ ့ေျမဆီလႊာနဲ ့သဘာဝတံုးသြားတာ
ေမ့ပစ္စရာလား.......
 လင္ကုန္ရႈံး တသက္ဆိုတဲ့စကားလိုပဲ
 အစိုးရကုန္ရႈံးေတာ့ တတိုင္းလံုးတျပည္လံုးဆံုးတယ္...
 ၆၂ခုႏွစ္ကို မေမ့ဘူး
 ၇၄ခုႏွစ္ကိုလည္း မေမ့ဘူး
 ၈၈ခုႏွစ္ကို မေမ့ဘူး
 ၉၀ကိုလည္း မေမ့ဘူး
၂၀၀၃ခုႏွစ္ကို မေမ့ဘူး
၂၀၀၇ကို မေမ့ဘူး
၂၀၀၈နာဂစ္ကိုလည္း မေမ့ဘူး....
 ကုန္ကုန္ေျပာရရင္
ေသြးစြန္းေပက်ံရစ္ခဲ့တဲ့ ဘယ္ႏွစ္ကိုမွမေမ့သလို
 စစ္ပေဒသရာဇ္ေတြအားလံုးနဲ ့ စစ္ကိုလည္းမုန္းတယ္...
 တခါတရံမွာ
 လိုအပ္ရင္ေတာ့
 မုန္းတဲ့စစ္ကို မုန္းတဲ့စစ္နဲ့ျပန္အဆံုးသတ္ရမွာေပါ့....
 ငါတို ့ဆံုးရႈံခဲ့ရသမ်ွေတြအတြက္
ေနာင္သံသရာ အဆက္ဆက္
 ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး
 ဘယ္္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး
 ဘယ္ ေတာ့ မွ မ ေမ့ ဘူး............
 ေဆာင္းယြန္းလ

"သက္ျငိမ္"

ကိုယ့္အထင္နဲ ့ကိုယ္မွာ
ကိုယ့္ကုတင္က
ေျခတေခ်ာင္းျပတ္....

ေရႊနန္းထက္ေရာက္ဖို ့ထက္
ေသပန္းမပ်က္ဖို ့ကိုပဲ စိတ္၀င္စားမိတယ္....

မွန္ကိုၾကည့္ရင္း
ေရျပင္ကိုေငးရင္း
ကိုယ့္အေတြးကိုယ္ၾကည့္ေငးရင္း
ေျဖးေျဖးခ်င္းဆြဲမိတဲ့ ေကာက္ခ်က္မွာ
ေၾကာက္မက္စရာ ၾက္ေျခခတ္ေတြကျပည့္လို ့..

ေန ့ဖို ့ခ်န္ထားတဲ့ ညစာမွာ
အသားပါမလား ငါးပါမလား
တရားပါမလား ဓါးပါမလား
အမွားပါမလား ျမားပါမလား....

မွ်ားေနတဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ
စံပယ္ပန္းေတြ ပြင့္ခ်ိန္တန္လွေပါ့....

ေခါင္းတေမာ့္ေမာ့္နဲ ့
လူေတြ လူေတြလို ့ေၾကြးေၾကာ္လိုက္တိုင္း
ကိုယ္ဘာေကာင္လဲလို ့ ေတြးေခၚမိတတ္ျပီ....
လူဟာ
လူသာမို ့
လူလို ့
ပီပီသသ
တလံုးတည္းေရးခ်ခ်င္ပါတယ္.......

“နားနားၿပီး မွားၾကရေအာင္”

ကမၻာၾကီး လံုးတယ္လို႔ေတာ့ ေၿပာၾကတာပဲ
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္…

ကမၻာၾကီး ၿပားသြားၿပီလို႔ ေၿပာၾကတာပဲ
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္….

ဖတ္လစ ေရးေနဆဲ အခန္းဆက္ဘ၀ေတြလည္း
လံုးလိုက္ ၿပားလိုက္ မဲလိုက္ ၿပာလိုက္နဲ႔
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္….

မလံုးမၿပား (ေလးေထာင့္ သံုးေၿမွာင့္ အေၿဖာင့္ အခၽြန္)
သို႔တည္းမဟုတ္တဲ့ တၿခားတခုခုမွာလည္း
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္…..

ငါးစာခ်ရာ ငါးပြက္လိုက္ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်လိုက္
မီးေလာင္ရာ ေလပင့္လိုက္ ေလပင့္ခိုက္ မီးေလာင္လိုက္နဲ႔
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္…..

ႏွစ္တႏွစ္ကူးခါနီးတိုင္း
လူခ်င္းနီးေအာင္ လမ္းခ်င္းမီးညွိေနၾကေပမယ့္လည္း
စိတ္ေတြကို မီးမကူးၿပန္ဘူး
တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္….

မထူးၿခင္း မၿခားၿခင္း မနားၿခင္း
မထူးမၿခားမနား (ထူးမၿခားနားၿခင္းမွာ)
နားနားၿပီး မွားၾကရရင္မေကာင္းဘူးလား……။

ေဆာင္းယြန္းလ

“မီးခိုးေရာင္ သီခ်င္း”

ဆုေတာင္းၿခင္းနားနီးလို႔ လူၿဖစ္ခဲ့ရ
ကာရံနားနီးလို႔ ကဗ်ာေတြၿဖစ္ခဲ့ရ
ၿမစ္ေခ်ာင္းနားနီးလို႔ တံငါၿဖစ္ခဲ့ရ
ေတာေတာင္နားနီးလို႔ မုဆိုးၿဖစ္ခဲ့ရ…

ဖိႏွိပ္သူနားနီးေတာ့ သူပုန္ၿဖစ္ခဲ့ရေပါ့….

လမင္းနဲ႔နီးေနပါရဲ႕နဲ႔
အလင္းတၿပက္မွ် မလက္ခဲ့ေသးဘူး
ၾကယ္ေတြစံုေနပါရဲ႕နဲ႔
စံပယ္ငံု မဖူးခဲ့ေသးဘူး….

လူ႔ဘံုရဲ႕ ဘ၀အခန္းထဲမွာ
မညီမွ်ၿခင္းေတြပဲ ပင့္ကူအိမ္ဖြဲ႔ေနခဲ့လို႔…

ႏွစ္တႏွစ္ ကူးသြားတိုင္း
ငါ့ရင္ဘတ္အကိုင္းမွာ ဆူးေတြအၿပိဳင္းအရုိင္းနဲ႔…။

“တရြက္ခ်င္းၿပန္လွန္ဖတ္မိတဲ့ အသိ”

“တရြက္ခ်င္းၿပန္လွန္ဖတ္မိတဲ့ အသိ”

အေရၿပားကို ခပ္စိမ္းစိမ္း ထိုးထိုးစိုက္ေနတတ္တဲ့

အစိမ္းရင့္ေရာင္ ေလေအးေတြက

အမွတ္သညာနဲလြန္းတဲ့ ခႏၵာကိုယ္ေပၚကိုမွ

မနက္ခင္းမွာလန္းတဲ့ ပန္းေတြလို ပြင့္ခ်ေနၾကၿပန္တယ္…..

အဲဒီမွာ…

ပါးလ်ပိန္သြယ္လြန္းေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြထဲက

တစက္ခ်င္း စီးက်လိမ့္ဆင္းသြားတဲ့ သီခ်င္းကို

ေလပူေပါင္းတလံုးရဲ႕ ေပါက္ကြဲသံလို တီးခတ္ပစ္ခဲ့လိုက္ႏုိင္တယ္…

အဲဒီမွာ…

အေရာင္မြဲမွိန္ေနတဲ့ ့မိုးတိမ္နံရံေတြေပၚမွာလည္း

စိန္ရတု ပတၱၿမားရတုဆိုတဲ့ တံဆိပ္လွလွေတြကပ္ၿပီး

ဆီမီးထိန္ထိန္ ထြန္းခ်င္ထြန္းထားခဲ့ႏုိင္တယ္….

အဲဒီမွာ….

အရိပ္ထက္ရွည္လ်ားတဲ့ ေၿခေထာက္ေတြထဲက

ထြက္က်လာတဲ့ ခရီးမိုင္ေတြကိုလည္း

ဒိုင္ယာရီထဲက အၿပီးအပိုင္ဖယ္ထုတ္ၿပီး

အတိတ္ဆိုတဲ့ လူ႔သမိုင္းကို ေခ်ာက္နက္ထဲပစ္ခ်ထားခဲ့ႏုိင္တယ္….

အဲဒီမွာ..

ဇာတ္၀င္ခန္းရဲ႕ ပူေဆြးေသာကနဲ႔ အလြမ္းေတြကို

ဟာသသရုပ္ေဆာင္တေယာက္ရဲ႕ ၿပက္လံုးတခ်ိဳ႕နဲ႔ အစားထိုးဖို႔

ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို ဇာတ္ညႊန္းခြဲလို႔မၿပီးေသးဘူး….

ေဟာဒီ..

ေရြးခ်ယ္စရာေတြမ်ားလြန္းတဲ့ ကမၻာမွာ

တန္ဘိုးမရွိတဲ့ ကံၾကမၼာကိုေစ်း၀ယ္ထြက္ရတာ အေၿခာက္ေသြ႔႕ဆံုးပဲ…

ေပ်ာက္…ပ်က္…ကုန္…လြယ္လြန္းခဲ့တဲ့

လူ႕ဘ၀ သက္တမ္းတ၀တ္ေက်ာ္ေက်ာ္အတြက္

ပုခက္လႊဲတဲ့ အေမ့ရဲ႕လက္ေတြေညာင္းခဲ့တာပဲ အဖတ္တင္ခဲ့တယ္….။

ေဆာင္းယြန္းလ (ဒီဇင္ဘာ ၄ရက္၊ ၂၀၁၃ခုႏွစ္)