Sunday, December 16, 2007

”တိုက္ပြဲထဲကထပ္ဆင့္တိုက္ပြဲေခၚသံ”
သြားႏွင့္သူတို႔ရဲ့ ေစးထန္းထန္း ေသြးလမ္းေတြထက္မွာ
ေၿခရာ၊ ဖိနပ္ပ်က၊္ လြယ္အိတ္ေဟာင္းတလံုး
ၿပီးေတာ့လူလံုးမလွေတာ့တဲ့ က်န္ရစ္သူမိသားစု
ၿပဳစုသူမဲ့ေနတဲ့ လသားအရြယ္လူမမယ္
အၿပစ္မဲ့ ေထာင္တြင္းအက်ဥ္းသား
ကြဲရွသြားခဲ့ၾကတဲ့ႏွလံုးအိမ္မ်ားစြာ
ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာလဲၿပိဳက်သြားတဲ့ မိဘေတြရဲ့အိပ္မက္ေတာင္
အေမွာင္ဖံုးသြားတဲ့ သားမယားေတြရဲ့မနက္နဲ႔ညေန
မ်က္ရည္စေတြတြဲခိုေနတဲ့ ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ေဆြးေၿမ့မ်က္ဝန္း
လစ္လပ္သြားတဲ့ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရင္းထဲကနာမည္တခ်ိဳ႕
ဆြမ္းခံၾကြကိုရင္နဲဲ႔ဘုန္းၾကီးမရွိေတာ့တဲ့နံနက္ခင္း
ကုလားတက္ေခါက္သံဆြံ႕အသြားတဲ့အရုဏ္တက္
ေက်းလက္၊ၿမိဳ႕ၿပ အားလံုးေမွာင္အတိက်သြားခဲ့။
ဒါေတြအားလံုးရဲ့တရားခံဟာ
အႏွစ္၄၀ေက်ာ္ၾကာမာန္တက္ေနခဲ့
အာဏာနဲ႔လုပ္ပိုင္ခြင့္ရဲ့ၿဖားေယာင္းမႈေပၚမွာအေနၾကာရင္း
ကိုယ့္အမ်ိဳးကိုယ္ၿပန္သတ္
အဇာတသတ္ထက္မိုက္ရုိင္းကမ္းကုန္
ဒီလိုပံု၊ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြအတြက္
မနက္ၿဖန္နံနက္ေနထြက္ေစသင့္သလား
စဥ္းစား
ေစးထန္းထန္းေသြးလမ္းေတြေပၚကဘဝေတြနဲ႔ယွဥ္ၿပီး
မၿငီးနဲ႔
ေရွ႕ဆက္တိုက္ပြဲဝင္
အာဏာရွင္ေတြ ေနဝင္သည္အထိ။
အရွက္မဲ့သူတို႔ရဲ့အာဏာနဲ႔ခင္းတဲ့လမ္း
ေယာင္လို႔ေတာင္မလွမ္းမိေစၾကနဲ႔
ယမ္းနံ႔မၿပယ္ေသးတဲ့ေစးထန္းထန္းေသြးလမ္းေတြမွာ
ငါတို႔အတြက္တင္က်န္ေနတဲ့ေၾကြး
ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ေသြးနဲ႔ေရးသင့္ရင္ေရးရမယ္။
ေဆာင္းယြန္းလ



1 comment:

ေကာင္းကင္ကို said...

ကဗ်ာေလးေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတာလည္းလွတယ္။