"""""' စိတ္ကူးကိုေက်ာ္ၿပီးမွ ၿမိဳ႕ေရာက္ႏုိင္တယ္ "

စိတ္ကူးထားတဲ့ အနာဂတ္ကို ထိုင္ၾကည့္ဖို႔အတြက္
အတိတ္အိပ္မက္ကို လက္မွတ္မၿဖတ္ခဲ့ရေသးလို႔.....

ရိကၡာမဝတဲ့ အတိတ္ကာလရဲ့
မီးေတာက္ေနတဲ့ ေခါင္းထဲမွာ
ခရီးမေပါက္တဲ့ ေခါင္းတြဲကို ဆဲေရးတိုင္းထြာေနခဲ့မိသလို
ထီးေပ်ာက္ေနတဲ့ မိုးကိုလည္း သူခိုးလို႔စြပ္စြဲေနခဲ့မိတယ္...

ပစၥဳပၸန္မွာ
ကမၻာဟာ ရြာသာသာပဲ က်န္တယ္ဆိုေပမယ့္
ဇာတိနဲ႔ ေၿခဦးမတည့္ခဲ့တဲ့ သကၠရာဇ္ေတြမွာ
ဘဝကို ခက္ဆစ္ဖြဲ႔ဖို႔ ခက္ခဲခဲ့သလို
အရင္လိုနက္နဲတဲ့ အားအင္ေတြက
ပါးၿပင္ေပၚကေန ဇရာရဲ့သေကၤတအၿဖစ္နဲ႔ ကြာက်ခဲ့ရတယ္...

အလံၿဖဴေထာင္ထားတဲ့ အရပ္မွာ
ေနဝင္တာကို ထိုင္ၾကည့္ခ်င္မိသူရဲ့ စိတ္ကူးဟာ
ကမၻာထက္က်ယ္သလို ပင္လယ္ထက္လည္း နက္ရႈိင္းခဲ့ပါတယ္...

ဝါက်မဆံုးခင္အထိေတာ့
မင္နီၾကက္ေၿခခတ္ေတြနဲ႔...ငါဟာ..
ၿမိဳ႕ကိုတည္ေဆာက္ လမ္းေဖာက္ေနရဦးမွာပဲ...

လမ္းဆံုးမွာ
ၿမိဳ႕ဟာ သူ႔အဘိဓမၼာနဲ႔သူေပါ့..။         ။

“ငါ့ကဗ်ာမွာ Blah Blah Blah ေတြမပါဘူး”

ေနာက္ေက်ာကို ေတ့ေတ့ၿပီးပစ္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြက
ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ၿမစ္တစင္းပဲ
အလုပ္အကိုင္မရွိတာေတာင္
လုပ္စရာနဲ႔ ကိုင္စရာကေတာ့ တခုခုရွိေနတာခ်ည့္ပဲ
ေရာက္တတ္ရာရာကို အၿမဲတမ္း အကဲစမ္းေနတဲ့ စိတ္ေတြက
ေရမေရာတဲ့ အပ်ိဳစင္စစ္တေယာက္ကို သေႏၵတားေဆးေၾကြးထားတယ္
အၾကည့္ေတြ ေနာက္က်ိေနတဲ့ ေအာက္ကလိအာ လက္သရမ္းမႈဟာ
ဖလမ္းဖလမ္းထေနတဲ့ လူယဥ္ေက်းေၾကာ္ၿငာဆိုင္းဘုတ္တခုကို
လူလစ္တဲ့ ၿဖတ္လမ္းတေနရာမွာ မသိမသာခိုးခ်ိတ္ထားၿပီး
မနက္ခင္းေတြကို ဂုဏ္ေတာ္ပုတီးစိတ္ၿပလိုက္တယ္
နားနားေနေန သြားသြားလာလာ က်ဥ္းေၿမာင္းလာတဲ့ ကမၻာမွာ
လက္ေတြ႔ကို မာယာနဲ႔ Blah Blah Blah လွည့္ၿဖားထားၿပီး
အိပ္မက္ေတြကိုေတာ့ အားပါးကလပ္စ္မွာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ၿဖတ္ထားတယ္
ေယာင္ရမ္းသမ္းေဝမႈေတြမွာ အၿမီးတပ္ထားေတာ့
ခပ္ေက်ာ့ေက်ာ့ေနၿပႏုိင္ရင္ ခပ္ေပါ့ေပါ့မဟုတ္သလိုေပါ့
တစံုတခုကို ေၿမွာက္တင္လိုက္ၿပီး လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ေထာင္ၿပလိုက္ရင္
ခင္မင္ရာခင္မင္ေၾကာင္းမွာ ႏွစ္နာရီေလာက္ေတာ့ လံုေလာက္တယ္
ညက ေန႔ကိုေခ်ာင္းေၿမာင္းေနသလိုမ်ိဳး
ေသြးတိုးေနတဲ့ ေခြးသူခိုးေတြကလည္း ဓေလ့ကို အေရြ႕ဆိုၿပီး ေရႊ႕ဖို႔ၾကိဳးစားတယ္
လူစံုတက္စံုၿဖစ္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီအေၾကာင္းကိုခ်ည့္ေၿပာ
မေမာႏုိင္ မပမ္းႏုိင္ ပန္းတိုင္ရွိစရာမလိုဘူး
ရင္ဘတ္နဲ႔ ေနာက္ေက်ာမွာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္တစံုစီေဖာက္ထားၿပီး
မီးေတာက္ေနတဲ့ ခရီးကို ထီးအေပါက္ ဖိနပ္အၿပတ္နဲ႔ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲ
ေနာက္ဆံုးေပၚဟန္းဆက္ကို လက္နဲ႔ဟိုပြတ္ဒီေရႊ႕လုပ္တတ္ရင္ရၿပီ
ခလုတ္တိုက္ၿပီး ေခ်ာ္လဲရင္ မီးမလာတဲ့ နာရီေတြကိုသာ ေအာ္ဆဲလိုက္ၾက
အနိမ့္အၿမင့္အတက္အက် ရစ္သမ္မညီမွ်တဲ့ မပီမသဂီတနဲ႔
မေန႔တုန္းက ဘလာ ဘလာ ဘလာ ဒီညလည္း ဗလာ ဗလာ ဗလာ
ငါ့ကဗ်ာမွာ Blah Blah Blah ေတြမပါဘူး…..။           ။

“ဘဝမွာ….”


ဘဝမွာ…
အထိမ္းအမွတ္ေတြကို ခပ္မ်ားမ်ားသိမ္းမထားခ်င္သလို
အမွတ္တရေတြကိုလည္း ခပ္ပါးပါးပဲထားခ်င္တယ္….

ဘဝမွာ..
လူထူထူအရပ္ထဲ စကားပူပူေတြ နားဆူေအာင္ မေၿပာခ်င္ဘူး
တကိုယ္ရည္ရူးသြပ္မႈသံစဥ္ခပ္ပါးပါနဲ႔ပဲ နားေအးခ်င္တယ္….

ဘဝမွာ..
တစံုတရာကိ္ု ဦးညႊတ္ခ်င္တဲ့အခါတိုင္း သမိုင္းစာအုပ္ကိုၿပန္လွန္ဖတ္ၿပီး
အတိတ္ေလွခါးထစ္ေတြကို တဆစ္ဆစ္အိပ္မက္မက္ခ်င္တယ္…

ဘဝမွာ..
အတိတ္ေခတ္ရဲ့ အမ်ိဳးသားတေယာက္ကို ေလးစားခ်စ္ ခ်စ္ခဲ့ရၿပီး
လက္ရွိေခတ္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို အေလးထားခ်စ္ ခ်စ္ေနမိတယ္…

ဘဝမွာ…
မၾကာမၾကာရစ္တတ္တယ္လို႔ ေၿပာတတ္သူတေယာက္အေၾကာင္းကို
တခါတရံေပါင္းမ်ားစြာ အထပ္ထပ္ၿပန္ေတြးေနခ်င္မိတယ္…

ဘဝမွာ..
သတိတရလႈပ္ႏႈိးတတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့အသံသီခ်င္းနဲ႔
တေယာက္ေသာသူရဲ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့နံနက္ခင္းေတြကို လင္းေစခ်င္တယ္…

ဘဝမွာ…
တစံုတေယာက္ကို သတိရမိတဲ့ ညေနခင္းေတြတိုင္း
သက္မဲံ့ဓာတ္ပံုတခ်ိဳ႕ထဲက အလွအၿပံဳးေတြထဲမွာ ကဗ်ာစပ္ခ်င္တယ္….

ဘဝမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိရမိတဲ့အခါတိုင္း
စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို ေကာ္ဖီတခြက္ထဲမွာ ထည့္သိပ္္ၿပီး
အရိပ္ဆိုးေတြထဲက လက္ရွိဘဝကို တိတ္တခိုး မီးမွိတ္ခ်င္တယ္..

ဘဝမွာ…
အေလ်ာ္အစားမရွိတဲ့ နားလည္မႈစားပြဲဝိုင္းတခုမွာ ထိုင္ရင္း
အရုဏ္ရဲ့ ဂီတကို ညီညီမွ်မွ် စည္းခ်က္လိုက္ခ်င္တယ္…

ဘဝမွာ..
အေပးအယူမရွိတဲ့ ေဖးကူမႈစားပြဲဝိုင္းတခုမွာထိုင္ရင္း
ဆည္းဆာရဲ့ ဂီတကို ပီပီသသဆိုၿပီး ၾကည္ၾကည္ၿမၿမတီးခတ္ခ်င္တယ္…

ဘဝမွာ….
လြဲမွားစြာကြဲၿပားေနတဲ့ အစြဲမ်ားစြာကို ၾကယ္သီးတပ္ၿပီး
ရင္ဘတ္ခ်င္းအတူတူထပ္ တရားေဒသနာရႈမွတ္ခ်င္တယ္….

ဘဝမွာ..
အေဝးဆံုးေဝးခဲ့ရတဲ့ တိုင္းၿပည္နဲ႔ အနီးဆံုးနီးခ်င္ၿပီး
မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာလက္စသပ္ခ်င္ေနမိတယ္…

ဘဝမွာ…ဘဝမွာ……ဘဝမွာ…….။      ။

“၂၀၁၂ ဒိုင္ယာရီထဲက ငါ့အပိုင္းအစေတြ”

ကိုယ္မပိုင္တဲ့ အခန္းထဲက
ကိုယ္ပိုင္အရႈပ္အေထြး အေဟာင္းအေဆြးေတြရဲ့ၾကားမွာ
ေခါင္းမေအးႏုိင္တဲ့ ငါ့စီးပြားေရးက ေခၽြးထြက္ေနၿပီး
မေၿပာင္းေသးတဲ့ အေဝးႏုိင္ငံေရးက ေအးစက္ေနတယ္…

အိပ္ေရးပ်က္ေနတဲ့ အေတြးထပ္ခိုးေပၚမွာ
ကိုယ္မပိုင္တဲ့ ဇယားေတြကမိုးရြာၿပီး ဗြက္ရႈပ္ေနေတာ့
ဘုရားတရားလည္း မလုပ္ၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး…

က်န္းမာေရးအေၾကာင္းကို ေခါင္းထဲကထုတ္ၿပီး
မေသရုံထမင္းတလုပ္ႏွစ္လုပ္ေတာ့ ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္စားၿဖစ္ေနတယ္…

တခါတခါ လူသူရူးေတြရဲ့ ၿမွားပစ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္
လူမႈေရးက ဘယ္ဘက္ရင္အံုေဘးကို ေဆာင့္ေဆာင့္ၿပီးေအာင့္တယ္….

ေစာင့္သိရမယ့္တရားနဲ႔ စကားေတြကို ေမ့ထားတတ္တဲ့အသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာ
ငါ့ဒႆနေတြက အရင္ထက္ပိုခါးလာသလို
မလိုအပ္တဲ့ အမွတ္တရေတြက တႏွစ္ထက္တႏွစ္ပိုမ်ားလာၾကတယ္…..

ဒီလိုပါပဲ
အိမ္ေထာင္ေရးခန္းဆီးစက နားလည္မႈခ်ဳပ္ရုိးစုတ္လာေတာ့
ဘာလုပ္လုပ္ ကံမေကာင္းသလို
ရုပ္ဆင္းအဂါၤကလည္း သံေခ်ာင္းလိုမာလာတယ္..

ဒီလိုေန႔ေတြမွာ..
ဧည့္သည္ဆန္တဲ့ ေလေၿပညင္းတခ်ိဳ႕တေလကေတာင္
ငါ့အခန္းၿပတင္းကို ေကြ႔ေရွာင္လို႔ မေတြ႔ေအာင္ေနၾကၿပီး
အမနာပသတင္းေတြကေတာ့ ငါ့ေန႔ေတြကို အေမွာင္ခ်ထားၾကတယ္…

အဲသလို…….
ေနရင္း ထိုင္ရင္း ေၾကကြဲရင္း ေသခဲရင္းနဲ႔ပဲ
ကဗ်ာဆန္တဲ့ ၿမန္မာဟန္ေတြနဲ႔ ေဝးရာအရပ္မွာ
ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ေဟာဒီလိုေန႔ရက္ေတြနဲ႔
ကမၻာကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေပြ႕ဖက္ထားရဦးမွာလဲကြယ္……။               ။

“ငါ့ႏွလံုးသားကို တရြက္ခ်င္းလွန္ဖတ္ပါ ဂ်ဴလီယာ….”

ငါ့ကဗ်ာေတြက နင့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာၾကာၿပီမို႔
ငါ့ႏွလံုးသားကို တရြက္ခ်င္းလွန္ဖတ္ပါ ဂ်ဴလီယာ….

ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဘယ္ေပါက္ေပါက္ ဘယ္သူသိသိမသိသိ
ကိုယ့္အမွန္တဲကိုယ္ၿငိေနမိတဲ့ ညမီးခိုးေတြကို မ်ိဳးပြားရင္း
ေနေရာင္ၿခည္ထဲကို သက္ၿပင္းေတြမႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ့
အရာမေရာက္တဲ့ မ်က္ရည္တေပါက္က
ႏွလံုးသားရဲ့ အေပၚဆံုးအလႊာကို
အလိုအေလ်ာက္ေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ နင္သိပါရဲ့လား ဂ်ဴလီယာ….

ငါနင္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ လမ္းမေတြဟာ
နင္ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းမေတြပဲေပါ့…

တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဆပ္ၿပာပူေပါင္းေတြပါ ဂ်ဴလီယာ….

ေသာကငွက္ေတြ အေတာင္ေညာင္းမယ့္ရက္ကို
ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ခဲရာခဲဆစ္ေရတြက္ရင္း
စည္းမ်ဥ္းတခ်ိဳ႕ကိုခ်ိဳးေဖာက္လို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သစၥာေဖာက္ေနတဲ့ စကၠန္႔ေတြမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါထက္ ငါေနတဲ့ကမၻာကို ပ်က္သုဥ္းေစခ်င္ေနခဲ့တယ္ ဂ်ဴလီယာ….

ဒီလို လူသားဆန္တဲ့ အတၱတခ်ိဳ႕ကိုပဲ
မက္မက္စက္စက္ ထုဆစ္ေနခဲ့ရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ညီမွ်ၿခင္းခ်ခဲ့လို႔
ကိုယ္နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ ေန႔ေတြကိုၿပန္ရခဲ့တာ ဆန္းသလား ဂ်ဴလီယာ….

ငါ့အတြက္ နင္မရယ္ပါနဲ႔ မငိုပါနဲ႔
ငါ့အေၾကာင္းကို နင္…ေခါင္းမစားပါနဲ႔ သခ်ာၤမတြက္ပါနဲ႔
ငါ့ေသာကကို နင္….မပူပါနဲ႔ မယူပါနဲ႔
ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတုကို နင္..ဂရုဏာမသက္ပါနဲ႔ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔
ငါ့လမ္းကို နင္….မေရာက္ေစနဲ႔ မေလွ်ာက္ေလနဲ႔
ငါ့စကားကို နင္…..မၾကားေယာင္နဲ႔ နားမေထာင္နဲ႔
ငါ့အေမွာင္အတြက္ နင္…မီးမဖြင့္ပါနဲ႔ ခရီးမဖင့္ပါနဲ႔
ငါ့အလြမ္းတိမ္တိုက္ေတြထဲ နင္…မပ်ံဝဲေလနဲ႔ အလံမလဲေစနဲ႔ ဂ်ဴလီယာ….

တကယ္ဆို..ငါက
အစမရွိတဲ့အဆံုးကိုေရာက္ဖို႔ အဆံုးမရွိတဲ့အစကိုရွာရင္း
ဒဏ္ရာကို ၿပတိုက္မွာတင္ အသက္ငင္ေနသူတေယာက္ပါ
ငါ့ၿပပြဲအတြက္ နင့္မ်က္ရည္နဲ႔ လက္မွတ္မၿဖတ္ပါနဲ႔ ဂ်ဴလီယာ….

အဲဒီ ငါ့ရဲ႕နက္ေမွာင္လြန္းတဲ့ ဒဏ္ရာေတြအတြက္
နင့္မနက္ခင္းေတြကို အစြန္းထင္းမခံေစခ်င္လို႔ပါ
နင့္အိပ္စက္ခ်ိန္ေတြကို မပြန္းပဲ့ေစခ်င္လို႔ပါ ဂ်ဴလီယာ...

အရာရာအားလံုးကို အဆံုးမသတ္ခ်င္လို႔
ဒီအတိုင္းပဲထားလိုက္ေတာ့ အရင္အတိုင္းပဲရွိပါေစကြယ္…

ငါက
ငါ့ဒဏ္ရာေတြအတြက္ နင့္ကို အသက္မငင္ေစခ်င္သူပါ ဂ်ဴလီယာ
ငါ့ရဲ့တိတ္ဆိတ္တဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေတြနဲ႔ပဲ နင့္ကို အသက္ရွင္ေစခ်င္သူပါ ဂ်ဴလီယာ…..။              ။