Friday, March 13, 2009

”စာမ်က္ႏွာအကန္႔အသတ္မရွိတဲ့ စာအုပ္”

ဒီစာအုပ္မွာ…
စာမ်က္ႏွာတစ္ရဲ့ အဖြင့္နိဒါန္းဟာ
တိတ္ဆိတ္ေအးေဆးစြာ ၿငိမ္သက္
နာက်ည္းခ်က္ေတြနဲ႔ ေဝဒနာစကားလံုးမရွိ
အလြမ္းမရွိ ဒဏ္ရာမရွိ
ဝမ္းနည္းစရာ မ်ားမ်ားစားစားမရွိခဲ့….

စာမ်က္ႏွာႏွစ္ဆယ္မွာ…
အပတ္တကုတ္
ဖတ္မွတ္ ေရးထုတ္ေနခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္..

အပူတၿပင္း
ေလ့က်င့္ကြင္းဆင္းရင္း ေရးဖြဲ႔ေနခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္…

အမွတ္တရ
သိမ္းဆည္းမွတ္သားထားခဲ့ရတဲ့ စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕နဲ႔ စာအုပ္…

ေသြးသံနဲေစဖို႔
ေခၽြးသံရဲရဲနဲ႔ အပီအၿပင္က်ဲခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္…

စာမ်က္ႏွာေလးဆယ္မွာ….
ဘဝမပုပ္သိုးေအာင္
သိကၡာအထုတ္အပိုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ထုတ္
စာတရြက္ခ်င္းကို ဘဝနဲ႔ယက္လုပ္ေနရတဲ့ စာအုပ္…

ေၿမၾကီးလိုက်င့္ရင္း ပြဲလယ္တင့္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပမယ့္
ေဝဒနာေတြ ဖိတ္စင္ေပက်ံေနရလို႔
ႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို
တခါတေလမွာ နာက်င္စြာေရးဖြဲ႔ေနရတဲ့ စာအုပ္…

ဒီစာအုပ္ဟာ…
ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္မရႏူိင္ေတာ့မယ့္
”ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”စာမ်က္ႏွာေတြရွိခဲ့တဲ့ စာအုပ္…

ဒီစာအုပ္ဟာ….
တခ်ိဳ႕စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ
ေဟာင္းလြန္းလို႔ ဘယ္လိုမႈန္ဝါးဝါး
ခ်ိဳၿမိန္ဖြယ္ရာ စာသားေတြကို ၿပန္ၿမင္ေယာင္ရင္
ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းစပ္ၿပီး ဆိုၿငီးေနခ်င္ေသးတဲ့
လူတေယာက္ရဲ့ ပံုၿပင္မဆန္တဲ့ ရာဇဝင္…

ၿပီးေတာ့…
အသစ္ၿပင္ေရးမရေတာ့တဲ့ မွတ္တမ္း
အလြမ္း အၾကမ္း အခ်စ္ အမုန္း
အားလံုး..သူ႔ေနရာနဲ႔သူ
စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕အေပၚမွာ ေနရာယူထားခဲ့တဲ့ စာအုပ္…

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရးခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဖတ္ခဲ့ရ..

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ဖတ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္သံုးသပ္ခဲ့ရ…

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္သံုးသပ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ရ…

တကယ္ေတာ့…
ဒီစာအုပ္ဟာ
စာမ်က္ႏွာ အကန္႔အသတ္မရွိတဲ့ စာအုပ္
ေနစုန္းစုန္းၿမဳပ္ ေကာင္းကင္မိုးခ်ဳပ္ထိေရးေနရဦးမယ့္ စာအုပ္…။

13 comments:

MANORHARY said...

စာမ်က္ႏွာဘယ္ေလာက္ထိရွိမွန္လည္းမသိဘူး
ၿပင္ရက္ၿခစ္ရာေတြရွိသလို
သပ္ရပ္လွပတဲ့ရက္စြဲေတြကလည္းအၿပည့္
ကိုယ့္မွတ္ခ်က္အနီေတြနဲ႔ကိုယ္နာက်င္ခဲ့ရတဲ့
စာမ်က္ႏွာေတြလည္းရွိ
ေဟာင္းေပမယ့္ ၿပက္ထင္ေနဆဲစာလံုးေတြ
သစ္လြင္ေပမယ့္မႈန္ဝါးေနတဲ့အရာေတြ
အင္း..အဲဒီစာမ်က္ႏွာေတြဘယ္ေတာ့ကုန္မလဲပဲေစာင့္
ေနခဲ့ရ.....

ေကာင္းကင္ၿပာ said...

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရးခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဖတ္ခဲ့ရ..

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ဖတ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္သံုးသပ္ခဲ့ရ…

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္သံုးသပ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ရ…

တကယ္ေတာ့…
ဒီစာအုပ္ဟာ
စာမ်က္ႏွာ အကန္႔အသတ္မရွိတဲ့ စာအုပ္
ေနစုန္းစုန္းၿမဳပ္ ေကာင္းကင္မိုးခ်ဳပ္ထိေရးေနရဦးမယ့္ စာအုပ္…။

အသက္႐ိွေနသေ႐ြ႔ ျပန္ဖတ္၊ သံုးသပ္၊ဆံုးျဖတ္ပီး၊ အကန္႔အသတ္မ႐ိွ ေရးေနႀကရမွာပါ၊ နားလည္စြာဖတ္သြားပါတယ္၊

Nyein Chan Aung said...

အဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြ ေျပာင္ေျမာင္လွပေနရဲ႔။ စာမ်က္ႏွာ အကန္႔အသတ္မရွိတဲ့ စာအုပ္ ကို ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ဖတ္သြားတယ္ ကိုေဆာင္း။

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ said...

ဒို႔အစ္ကိုေရ..

တခ်ိဳ႕ေနရာ လက္ေရးက ခပ္ညစ္ညစ္
တခ်ိဳ႕ေနရာ လက္ေရးက ဝိုင္းဝိုင္းစက္..
တခ်ိဳ႕ေနရာ ဖ်က္ရာေတြ ျခစ္ရာေတြ..
တခ်ိဳ႕ေနရာ အမွားေတြ အမွန္ေတြ..

က်န္ေနေသးတဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ လွပေစဖို႔ အမွန္ေတြကို ဖ်က္ရာမ႐ွိေအာင္ ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ ေရးၾကပါစို႔..

ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္

မမသီရိ said...

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရးခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဖတ္ခဲ့ရ..

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ဖတ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္သံုးသပ္ခဲ့ရ…

အဲဒီစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္သံုးသပ္ခဲ့သမွ်ကို
ကိုယ္တိုင္ ၿပန္ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ရ…

......................

အင္း..
ေရးခဲ့တာေတြ မွားေနတယ္ လို႕ ျပန္ျပင္ခ်င္ေပမဲ့
ျပန္ျပင္ခြင့္ မျပဳတဲ့ စာအုပ္..

ျပီးေတာ့..
အစ စာမ်က္ႏွာေတြဆီ ျပန္သြား ခ်င္ေပမဲ့
ျပန္လွန္ခြင့္ မရွိတဲ့ စာအုပ္...

ကိုယ္ ဆုံးခ်င္တဲ့ေနရာ ဆုံး ခြင့္ မရွိတဲ့ စာအုပ္..

လူတဦး တေယာက္စီတိုင္း
ကိုယ္ပိုင္ ရွိတဲ့ စာအုပ္..

ကိုယ္ တိုင္စိတ္တိုင္းက် ေရးလိုရာ
ေရးခ်င္ေပမဲ့...
ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္
ေခတ္ေၾကာင့္
စံနစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္ေၾကာင့္..
.... ေၾကာင့္ ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာေၾကာင့္...
ေရးခ်င္တိုင္း ေရးခြင့္ မရွိတဲ့ စာအုပ္ တအုပ္ လဲ
ျဖစ္နခဲ့ပါေသးတယ္ .. ကို ေဆာင္းယြန္းေရ...
...........

ေမာင္မ်ိဳး said...

ည္ီ...သိလိုက္ျပီး ဒီစာအုပ္ထဲမွာ အစ္ကို႔ရဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ။

ဒီစာအုပ္ဟာ…
ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္မရႏူိင္ေတာ့မယ့္
”ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”စာမ်က္ႏွာေတြရွိခဲ့တဲ့ စာအုပ္…

ညီလည္း စာအုပ္နဲ႔မဟုတ္ေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြမရနိုင္ေတာ့တဲ့ စာရြက္အပိုင္းစတစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ရွိတယ္ ။

အိျႏၵာ said...

ေကာင္းလိုက္တဲ့ စာအုပ္
ဘ၀တစ္ခုကို.. အႏွစ္ခ်ဳပ္ျပထားတဲ့စာအုပ္
သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ခုကို..သက္ေသျပထားတဲ့စာအုပ္
အနာတရေတြကို..ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခ်ျပထားတဲ့စာအုပ္
မေသမခ်င္းေရးသြားဦးမယ္ဆိုတဲ့..စာအုပ္
................................
ေရးေတာ့ အစ္ကိုေရ............

ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမခမ္းေျခာက္တဲ့
မင္ရည္ေတြပဲေပါ့......

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ေနာက္ထပ္စာမ်က္ႏွာေတြမွာအေကာင္းေတြျဖစ္လာပါေစ လုိ႕ ဆုေတာင္းပါတယ္ ကိုေဆာင္းေရ။

Moe Myint Tane said...

အဲဒီ႔စာအုပ္ေပါ႔...
ဘ၀ေတြကို သိမ္းထုတ္ထားခဲ႔တာ။

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေရးသားတဲ႔ စိတ္မွင္ရည္ သီဖြဲ႔ အနာဂတ္အတြက္
အကိုေရ....
ကြ်န္ေတာ္တို႔လက္ေတြ အသက္ဆက္ရလိမ္႔မယ္။

ကဗ်ာေကာင္းေလးမွာ စီးေမ်ာလိုက္တယ္ အကို။


စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

လင္းဒီပ said...

“ေနစုန္းစုန္းၿမဳပ္ ေကာင္းကင္မိုးခ်ဳပ္”ဆိုတဲ့ အသံုးေလး လွလိုက္တာ အစ္ကို...
တစ္ေယာက္တစ္အုပ္စီ ရွိတဲ့ အဲဒီစာအုပ္ေလးေတြေပါ့..

Mhu Darye said...

စာမ်က္ႏွာေလးဆယ္မွာ….
ဘဝမပုပ္သိုးေအာင္
သိကၡာအထုတ္အပိုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ထုတ္
စာတရြက္ခ်င္းကို ဘဝနဲ႔ယက္လုပ္ေနရတဲ့ စာအုပ္…

ေၿမၾကီးလိုက်င့္ရင္း ပြဲလယ္တင့္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပမယ့္
ေဝဒနာေတြ ဖိတ္စင္ေပက်ံေနရလို႔
ႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို
တခါတေလမွာ နာက်င္စြာေရးဖြဲ႔ေနရတဲ့ စာအုပ္…

ဒီစာအုပ္ဟာ…
ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္မရႏူိင္ေတာ့မယ့္
”ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”စာမ်က္ႏွာေတြရွိခဲ့တဲ့ စာအုပ္…

ဒီစာအုပ္ဟာ….
တခ်ိဳ႕စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ
ေဟာင္းလြန္းလို႔ ဘယ္လိုမႈန္ဝါးဝါး
ခ်ိဳၿမိန္ဖြယ္ရာ စာသားေတြကို ၿပန္ၿမင္ေယာင္ရင္
ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းစပ္ၿပီး ဆိုၿငီးေနခ်င္ေသးတဲ့
လူတေယာက္ရဲ့ ပံုၿပင္မဆန္တဲ့ ရာဇဝင္…

ၿပီးေတာ့…
အသစ္ၿပင္ေရးမရေတာ့တဲ့ မွတ္တမ္း
အလြမ္း အၾကမ္း အခ်စ္ အမုန္း
အားလံုး..သူ႔ေနရာနဲ႔သူ
စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕အေပၚမွာ ေနရာယူထားခဲ့တဲ့ စာအုပ္…။

စာအုပ္ေလးဆီ ေရာက္ ဖတ္ ေတြး ေငး ျပန္ သြားတယ္ အစ္ကို...။

ညီအကိုမ်ား said...

ကဗ်ာေကာင္းတယ္အကိုုေရ..
ဘ၀အႏွစ္ခ်ဳပ္စာတအုုပ္ကိုု ခံစားသြားေၾကာင္းပါ။

ခင္မင္ေလးစားလ်က္
မိုုးၾကယ္

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ေရးေနရဦးမွာပဲေပါ႔ အစ္ကိုေရ .......