Saturday, August 15, 2009

”ဆံုလည္ကုလားထိုင္ေပၚကေဖာက္ဝင္လာခဲ့တဲ့…စူးနစ္မႈမ်ား”

ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့
တပန္းကန္ဆိုရင္လည္း တပန္းကန္ထိထိေရာက္ေရာက္
ဗိုက္ေပါက္မတတ္ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္
ေလာဘၾကီးတယ္လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခ်င္ရင္လည္းတပ္
လူတိုင္း ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာ့
တနည္းနည္းနဲ႔တေနရာရာစီမွာ စူးနစ္ေနၾကတာေသခ်ာတယ္….

တၿမန္မေန႔တုန္းကေတာ့
စိတ္ရဲ့အလိုေတာ္ကို မ်က္ႏွာလိုက္အမွတ္ေပးခဲ့မိလို႔
ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ရဲ့ ဆံုလည္ကုလားထိုင္တည့္တည့္မွာဝင္ထိုင္မိတယ္
လူမ်ိဳးၿခားအမ်ိဳးသမီးတဦး ညွပ္ေပးလိုက္တဲ့
ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြကို
ဆံပင္ညွပ္အၿပီး မွန္ၾကီးေရွ႕တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္မိမွ
အၿပန္ၿပန္အလွန္လွန္ေစ့ငံုသံုးသပ္ ရုန္းထြက္လိုက္မိတဲ့အေတြးတခုေၾကာင့္
ဒီကေန႔ …ဒီေနရာမွာ
ေဟာဒီ ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ၿဖစ္လာတယ္….

ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ၿပန္ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ မွန္ၾကီးထဲမွာ
အၿပံဳးတဝတ္နဲ႔အတူ စိတ္တခ်ိဳ႕ေနရာယူၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္
အဲဒီမွန္ၾကီးေပၚမွာ က်န္ခဲ့တဲ့အၿပံဳးတဝတ္က
ၿဖတ္ကနဲရလိုက္တဲ့ အေတြးအလင္းတန္းတလက္ေၾကာင့္ပဲၿဖစ္တယ္
ဟုတ္ပါရဲ့..
တၿမန္မေန႔ကေပါ့… ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ထဲမွာေလ
က်ေနာ့္ဆံပင္တခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ က်ေနာ့္စိတ္တခ်ိဳ႕က်က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္…

ဒါဆိုရင္ က်ေနာ္က ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္မွာ
စိတ္တခ်ိဳ႕ကိုပါ အၿဖတ္ခံခဲ့မိတာေသခ်ာသြားၿပီ
ဒါေၾကာင့္…ေၿပာတာေပါ့…
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တေယာက္တည္းဆိုေတာ့ တကိုယ္ၾကားစကား
သီးသန္႔မ်ားသိပ္ဆန္သြားမလား မသိဘူးလို႔…
ဘယ္ေနရာမဆို ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႔ကိုယ္ ရပ္ ေလွ်ာက္ သြားေနရတာဆိုေတာ့
တလက္မဆိုရင္လည္း တလက္မအေလွ်ာက္
စိတ္တခ်ိဳ႕က စိတ္တခ်ိဳ႕ကိုေဖ်ာက္ပစ္ႏူိင္ခဲ့တယ္ေလ……။

တကယ္လို႔သာ
လူ႔ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြရွည္လာတာဟာ
လူ႔အေတြးအေခၚေတြ ရင့္သန္ရွည္လ်ားလာတာေၾကာင့္ၿဖစ္မယ္လို႔
သုေတသီေတြရဲ့သံုးသပ္ခ်က္ေတြက
တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူညီခ်က္ၿပဳၾကမယ္ဆိုရင္
ၿဖတ္ေတာက္ခံလိုက္ရတဲ့စိတ္ေတြက အတတ္ၿပန္ေပါက္လာၾကဦးမွာ
ဒါလည္း စိတ္ကိုကြပ္မ်က္ရာကဗ်ာတပုဒ္ပဲေပါ့…..

အင္း…
ေနရာတကာ
ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့
တလက္မဆိုရင္လည္း တလက္မအေလွ်ာက္
စိတ္ကို ဆံပင္ညွပ္ရင္းေဖ်ာက္ေနရတာေတြလည္းရွိခဲ့ေပါ့
ေလာဘတၾကီးနဲ႔ ေလာကသစ္သီးကိုၿမည္းစမ္းေနတယ္လို႔ဆိုခ်င္ဆို
လူတိုင္း ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာ့
တနည္းနည္းနဲ႔တေနရာရာစီမွာ စူးနစ္ေနၾကတာေသခ်ာတယ္…….။

13 comments:

pandora said...

တကယ္လို႔သာ
လူ႔ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြရွည္လာတာဟာ
လူ႔အေတြးအေခၚေတြ ရင့္သန္ရွည္လ်ားလာတာေၾကာင့္ၿဖစ္မယ္လို႔
သုေတသီေတြရဲ့သံုးသပ္ခ်က္ေတြက
တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူညီခ်က္ၿပဳၾကမယ္ဆိုရင္
ၿဖတ္ေတာက္ခံလိုက္ရတဲ့စိတ္ေတြက အတတ္ၿပန္ေပါက္လာၾကဦးမွာ
ဒါလည္း စိတ္ကိုကြပ္မ်က္ရာကဗ်ာတပုဒ္ပဲေပါ့…....


ဒီစာသားေတြကို ႏွစ္သက္သြားတယ္။

mgngal said...

အထြာေလးေတြနဲ ့ စူးနစ္ေနၾကတာခ်ည္းပါပဲဗ်ာ ။
ကဗ်ာထဲက အေတြးေတြ ထိရွလြန္းတယ္ ။

မယ္ကိုး said...

အေတြးေလးေကာင္းလိုက္တာ။
ကဗ်ာဆရာေတြက ဆံပင္ညွပ္ခံရတာလည္း ကဗ်ာေကာင္းျဖစ္တာပဲေနာ္။ :)

အိျႏၵာ said...

အင္း…
ေနရာတကာ
ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့
တလက္မဆိုရင္လည္း တလက္မအေလွ်ာက္
စိတ္ကို ဆံပင္ညွပ္ရင္းေဖ်ာက္ေနရတာေတြလည္းရွိခဲ့ေပါ့

ဟုတ္ပ အကို..
စိတ္ညစ္ရင္ ဆံပင္ညွပ္ပစ္လိုက္တယ္..
စံႏႈန္းတစ္ခုေရာက္တဲ့ အထိေပါ့...

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ေခါင္းတံုး တံုးလိုက္မိရင္ စိတ္ေတြက လြင္တီးေခါင္မ်ား ျဖစ္သြားနိင္မလားးး....။

အေတြးေတြ ၀ဲေနဆဲ....။

မိုးစက္အိမ္ said...

အကိုကဗ်ာေလးေတြက မ်က္ေမွာက္ေခတ္ရဲ.
အစိတ္အပိုင္းေတြကို ထင္ဟတ္ေစတာခ်ည္းဘဲဗ်ာ
ေကာင္းတယ္ဗ်ာ ... အားေပးလ်က္...

ဖုန္းျမင္႔ said...

ဒီကဗ်ာကုိ သိပ္ၾကဳိက္တယ္ ။

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ေနရာတကာ
ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့
တလက္မဆိုရင္လည္း တလက္မအေလွ်ာက္

လူတိုင္း ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာ့
တနည္းနည္းနဲ႔တေနရာရာစီမွာ စူးနစ္ေနၾကတာေသခ်ာတယ္…….။

မွန္ပ အစ္ကိုရာ ...

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ကုိေဆာင္းေရ ကဗ်ာလာဖတ္သြားတယ္ အကုိ၊
အားေပးလ်က္ပါ။

ႏွင္းေဟမာ said...

အစ္ကို ကဗ်ာေလးက အႏွစ္သာရရိွတယ္ .....။

" ေလာဘတၾကီးနဲ႔ ေလာကသစ္သီးကိုၿမည္းစမ္းေနတယ္လို႔ဆိုခ်င္ဆို
လူတိုင္း ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာ့
တနည္းနည္းနဲ႔တေနရာရာစီမွာ စူးနစ္ေနၾကတာေသခ်ာတယ္ ....."

အရမ္းမိုက္တယ္ ....။
အားေပးလွ်က္ပါေနာ္...။

မမသီရိ said...

အင္း..
ဆံပင္ ထပ္ ညွပ္အုံးမွ
ျဖတ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ ျပတ္သြားေအာင္လို႕.. း)

အဲဒါ တကယ္ဆို ရင္ အေကာင္းသား ကိုေဆာင္းယြန္း ေရ..

Anonymous said...

...ဘယ္ေနရာမဆို ကိုယ့္စံနွဳန္းနဲ႔ကိုယ္ ရပ္ ေလွ်ာက္ သြားေနရတာဆိုေတာ့
တလက္မဆိုရင္လည္း တလက္မအေလွ်ာက္
စိတ္တခ်ဳိ႔က စိတ္တခ်ဳိ႔ကိုေဖ်ာက္ပစ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ေလ....။

ကိုေဆာင္းေရ
ဖတ္လို့အရမ္းေကာင္း
အားေပးပါတယ္။
(ရည္မြန္)

လင္းေန said...

လူတိုင္း ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာ့
တနည္းနည္းနဲ႔တေနရာရာစီမွာ စူးနစ္ေနၾကတာေသခ်ာတယ္….

ေျပာင္ေျမာက္ပါေပတယ္ဗ်ာ.....
ေလးစားတယ္.....