”ေလွာင္ရယ္သံမ်ား”
ေလတိုက္တိုင္းလြင့္ပ်ံလာတတ္တဲ့့
ငါ့ကိုေလွာင္ရယ္လိုက္ၾကတဲ့အသံေတြ
ကမၻာေၿမတုန္မတတ္က်ယ္ေလာင္သြားခဲ့ၾက…

ေဟ့ေကာင္”ထထ”
တမလြန္ကဝိညာဥ္ေတြကလည္း
ငါ့အသဲႏွလံုးေတြကိုဆြဲကိုင္လႈပ္ႏႈိး
ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြအတြက္
”မင္း”ေဆးတစ္လံုးထိုးဖို႔လိုေနၿပီတဲ့….

ဒီလိုနဲ႔.ငါက
လေရာင္ငတ္တဲ့
ၾကယ္ေရာင္မြတ္သိပ္တဲ့ညေတြမွာ
ေနေရာင္မဖိတ္တဲ့လမ္းေတြရဲ့ေန႔ေတြမွာ
ပရမတၱကိုယံုၾကည္စြာေပြ႕ဖက္ရင္း
ၿမစ္တစ္စင္းေပၚမွာက်င္လည္စြာကူးခတ္
လူေတြနဲ႔ေဝးရာအရပ္မွာ
ေသနတ္တစ္လက္နဲ႔ေဆးထိုးအပ္တစ္ေခ်ာင္း
ကဗ်ာစာအုပ္ေဟာင္းေတြကိုသာအေဖာ္ၿပဳတတ္လာခဲ့….

အထီးက်န္ၿခင္းဟာ င့ါကမၻာ
လြမ္းဆြတ္သတိရမႈေတြသာ ငါ့ပိုင္နက္
ဖက္ခြက္စားတစ္ေယာက္သာသာဘဝနဲ႔
ငါ့ရဲ့ခ်ဥ္ၿခင္းတပ္မႈေတြကိုေရာင့္ရဲေစရင္း
အေဟာင္းထည္ေတြကိုၿခံဳထည္အၿဖစ္ဝတ္ဆင္ရင္း
ေသမင္းနဲ႔စီးခ်င္းထိုးခဲ့ရတဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာကာလေတြကိုလည္း
ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ မွတ္မိသတိ္ရလြမ္းဆြတ္ေနဆဲပါဘဲေလ…

ဒါေပမယ့္….
ေလွာင္ရယ္သံေတြက ရပ္တန္႔မသြားၾကေသးဘူး
ဟုတ္တယ္..
တမလြန္ကေလွာင္ရယ္ၿပဳေနၾကတဲ့ဝိညာဥ္ေတြရဲ့အသံ
ၾကိဳးတန္းေပၚမွာလမ္းေလွ်ာက္ေနသူေတြရဲ့ေလွာင္ရယ္သံ
ဆဲလ္က်ဥ္းက်ဥ္းေတြထဲကသူေတြရဲ့ေလွာင္ရယ္သံ
မိုးမခေတာထဲကခရာဆူးၿခံဳေတာထဲကသူေတြရဲ့ေလွာင္ရယ္သံ
ငါ့နားႏွစ္ဘက္ေပၚမွာၿပည့္ႏွက္လွ်ံက်…

အေရြ႕မရွိတဲ့သုညကိုေမာင္းႏွင္ခဲ့သူငါ့အတြက္
ေလွာင္ရယ္သံေတြက လတ္ဆတ္ေနၾကပါေစ
ေလွာင္ရယ္သံေတြက ခ်ိဳၿမိန္ေနၾကပါေစ
င့ါကိုယ္ငါ တရံမလပ္သံုးသပ္ႏူိင္ေစဖို႔အတြက္
ခက္ဆစ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ေလွာင္ရယ္သံေတြကို
ဘာသာၿပန္တတ္တဲ့ႏွလံုးနဲ႔ထံုးမူရင္း
ေန႔အၿပင္းစားေတြကိုငါ.ဆက္လက္ရင္ဆိုင္ေနဦးမွာပါ….

ေလွာင္ရယ္သံမ်ား
ငါ့အား..ခြန္အားေပးၾကေစ
ေလွာင္ရယ္သံမ်ား
ငါ့အား..ေမာင္းႏွင္ေပးၾကေစ
ေတြေဝတတ္တဲ့ ငါ့ရဲ့အိပ္မက္ေတြ
ေလွာင္ရယ္သံေတြေၾကာင့္ ပ်က္သုဥ္းေစ….။