Friday, March 20, 2009

”ကဗ်ာေပၚ စိတ္ေမွာက္က်ၿခင္း”

တတ္ေၿမာက္လိုမႈ တခုသက္သက္အတြက္
ေလွခါးေထာင္ၿပီး သစ္ပင္မတက္ခဲ့ပါဘူး
ကိုယ့္အသက္ ကိုယ္ၿပန္ေကာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ဘဝမွာ
ဘာကေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးလဲဆိုတာ
ပိုၿပီး သိလာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္
အရာအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိရုံက လြဲၿပီး
သူ႔ထက္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတာ ဘာမ်ားရွိေသးလို႔လဲ!....

စိတ္ခ်င္း နီးစပ္ေနရုံနဲ႔ ၿပီးၿပည့္စံုေနတတ္တဲ့
မိတ္သဟာဖြဲ႔မႈေတြရဲ့ အေၾကာင္းကို
ေခါင္းေလာင္းသံေတြနဲ႔ ေဝးရာ အရပ္တခုမွာ
ေလ့လာ သင္ၾကားခဲ့ဖူးပါၿပီ….

သစ္ပင္ရဲ့ သက္တမ္းၾကီးၿမင့္သေလာက္
အရိပ္အာဝါသ အေရၿခံဳၿပီး
အတၱမီးလႈံေနတတ္တဲ့ အကိုင္းမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မုသာဝါဒေတြနဲ႔ ၿဖားေယာင္းေနတဲ့
ပုပ္အဲ့အဲ့ ေနေလာင္ သစ္သီးေတြထက္
မနက္က စိုက္ခဲ့တဲ့ အပင္ေလးကိုပဲ
ပိုၿပီး တန္ဘိုးထားတတ္လာမိတာ
ကဗ်ာဆန္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ႏႈတ္တိုက္မရြတ္ပဲ
ႏွလံုးသားထဲ စီးဆင္းသြားေစခဲ့ၿခင္းသက္သက္သာ ၿဖစ္တယ္…

နယူတန္ရဲ့ နိယာမေတြထက္
ကိုယ္ပိုင္နိယာမတခုကို ပိုၿပီးယံုၾကည္တယ္…

ရာဇဝင္ဆိုတာက
ကိုယ္ၿပဳတဲ့အမႈကို
တၿခားလူတဦးက မနက္ၿဖန္မွ ထုဆစ္တတ္တဲ့
ခ်ဲ႕ထြင္ၿခင္း တမ်ိဳးလည္း ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္ႏူိင္တာမို႔
လက္ရွိဘဝမွာ တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေနၿခင္းဟာ
လက္ရွိဘဝမွာ တည့္တည့္ ေရာက္ေနဖို႔သာၿဖစ္တယ္….

တခါတခါ
အတိတ္ကိုလည္း သူ႔အတိုင္း ထားလိုက္တယ္
မလိုအပ္ဖူးထင္တဲ့ အရာေတြကို လံုးဝမသင္သလို
လိုအပ္တယ္ထင္တဲ့ အရာေတြကို ႏႈတ္တိုက္ မရြတ္ပဲ
စိတ္ထဲထည့္မွတ္ၿပီး ႏွလံုးသားနဲ႔ ဖတ္တယ္….

ေလတိုက္ရင္
တိုက္တဲ့ေလကို ၿငိဳၿငင္တတ္တဲ့ စိတ္ထက္
အေႏြးထည္ဝတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အသိကို ေမြးတယ္
အသံဗလံေတြၾကားတိုင္း ထထၿပီး မၾကည့္သလို
အေညွာ္ေရွာင္ရေလေအာင္ အနာမေမြးဘူး
အေညွာ္မၾကိဳက္ရင္လည္း အေညွာ္ေရွာင္ၿပီး
ေခ်ာင္တေခ်ာင္မွာ ဝပ္က်င္းဖြဲ႔ေနတတ္တဲ့အတြက္
ဘဝက သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ….

သဘာဝက်မႈေတြကို
သဘာဝက်က် လက္ခံယံုၾကည္ခဲ့ခ်င္ေပမယ့္
သဘာဝက်က်နဲ႔ သဘာဝမက်မႈေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ
ကိုယ္ပိုင္ကမၻာတခုကို ေပ်ာ္သလို ေဆာက္ၿပီး
ခရီးထြက္ရင္း ေမာပမ္းေနတဲ့
ေၿခေထာက္ အႏြမ္းၾကီးကို
အစြဲအလမ္းမရွိ တိတ္တဆိတ္ ရုိက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္မိတယ္…

စိတ္ရဲ့ ေစတသိတ္အတိုင္း
အရုိင္းအစိုင္းေတြနဲ႔ ေဝးရာ ကမၻာငယ္တခုမွာ
အေကာင္းဆံုး ဘာသာေဗဒေတြကို သင္ၾကားရင္း
အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ
စာတလံုးမွမပါတဲ့ ဗလာစာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ
အပ်င္းေၿပ ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရွာဖတ္ၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္….။

16 comments:

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ said...

ဒို႔အစ္ကိုေရ..
ကဗ်ာေပၚေမွာက္က်သြားတဲ႔ စိတ္ေတြက
အဓိပၸါယ္ေတြ အျပည့္နဲ႔ ပါပဲ..

စာတလံုးမွမပါတဲ့ ဗလာစာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ
အပ်င္းေၿပ ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရွာဖတ္ၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္….။

ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္

ျပည့္စုံ said...

စိတ္ရဲ့ ေစတသိတ္အတိုင္း
အရုိင္းအစိုင္းေတြနဲ႔ ေဝးရာ ကမၻာငယ္တခုမွာ
အေကာင္းဆံုး ဘာသာေဗဒေတြကို သင္ၾကားရင္း
အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ
စာတလံုးမွမပါတဲ့ ဗလာစာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ
အပ်င္းေၿပ ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရွာဖတ္ၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္….။

ကုိေဆာင္းေရ...
ထပ္တူထပ္မွ်ပါ....

ေန႔သစ္ေတြလွပ ႏုိင္ပါေစ...

မိုးျမင့္ေအာင္ said...

ကိုယ့္ဆရာ
ေလးနက္တာေတြကို ဘာေၾကာင့္ ရက္စဥ္ ေန႕ဆက္ ေတြးေနႏိုင္တာလဲဗ်ာ
ခံစားမႈေတြ အရမ္းျပင္းတယ္ တခုခုကို မရမကရွာေဖြေနသလိုပဲ။ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ မီးအိမ္ကိုင္ျပီး အလင္းေရာင္ရွာမဲ့လူလား...

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ခ်ၿပသြားတဲ႔စာသားေတြကေတာ႔
အကိုက္ပဲအစ္ကိုေရ ....

စိတ္ရဲ႕ ေစသသိတ္အတိုင္းပဲ
အတူတူ ဆက္လက္ ေမွာက္က် ၾကတာေပါ႕
အစ္ကိုေရ .........

Nyein Chan Aung said...

ေလတိုက္ရင္
တိုက္တဲ့ေလကို ၿငိဳၿငင္တတ္တဲ့ စိတ္ထက္
အေႏြးထည္ဝတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အသိကို ေမြးတယ္
အသံဗလံေတြၾကားတိုင္း ထထၿပီး မၾကည့္သလို
အေညွာ္ေရွာင္ရေလေအာင္ အနာမေမြးဘူး

ေကာင္းလိုက္တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ..

Moe Myint Tane said...

အကို
ဖတ္ျပီး ေျပာဘို႔စကားလံုးေတြ ဆြံ႔အသြားေလာက္ေအာင္
ေကာင္းေနတယ္အကို။ ေလးနက္တဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္း
ေတြနဲ႔ ေမွာက္ခ်လိုက္တဲ႔ ကဗ်ာဟာ စာတစ္လံုးမွ မပါတဲ႔
ဗလာစာရြက္ေပၚမွာ အထင္းသားပါလား အကို။


စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

မမသီရိ said...

တခါတခါ
အတိတ္ကိုလည္း သူ႔အတိုင္း ထားလိုက္တယ္
မလိုအပ္ဖူးထင္တဲ့ အရာေတြကို လံုးဝမသင္သလို
လိုအပ္တယ္ထင္တဲ့ အရာေတြကို ႏႈတ္တိုက္ မရြတ္ပဲ
စိတ္ထဲထည့္မွတ္ၿပီး ႏွလံုးသားနဲ႔ ဖတ္တယ္….
.................
တခါတေလေတာ့ အဲဒီအတိုင္းပဲ ေကာင္းတယ္ ကိုေဆာင္းယြန္းေရ

Anonymous said...

ကုိေဆာင္းေရ ကဗ်ာေတြရဲ႔ အပုိဒ္တုိင္းကုိ ႏွလုံးသားနဲ႔ ခံစားနားလည္ဖတ္သြားတယ္၊ အခု ကဗ်ာေလးထဲကအတိုင္းေနတာဟာ စိတ္သက္သာရာရေစတယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္ေလထုက အေညွာ္နံ႕ေတြကမ်ားသကုိး ၊

လင္းဒီပ said...

“သစ္ပင္ရဲ့ သက္တမ္းၾကီးၿမင့္သေလာက္
အရိပ္အာဝါသ အေရၿခံဳၿပီး
အတၱမီးလႈံေနတတ္တဲ့ အကိုင္းမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မုသာဝါဒေတြနဲ႔ ၿဖားေယာင္းေနတဲ့
ပုပ္အဲ့အဲ့ ေနေလာင္ သစ္သီးေတြထက္
မနက္က စိုက္ခဲ့တဲ့ အပင္ေလးကိုပဲ
ပိုၿပီး တန္ဘိုးထားတတ္လာမိတာ”

“ေလတိုက္ရင္
တိုက္တဲ့ေလကို ၿငိဳၿငင္တတ္တဲ့ စိတ္ထက္
အေႏြးထည္ဝတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အသိကို ေမြးတယ္”

“အေညွာ္မၾကိဳက္ရင္လည္း အေညွာ္ေရွာင္ၿပီး
ေခ်ာင္တေခ်ာင္မွာ ဝပ္က်င္းဖြဲ႔ေနတတ္တဲ့အတြက္
ဘဝက သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ….”

အရမ္းအားပါတယ္ အစ္ကို ..
ဘယ္လို စိတ္ဝိညဥ္နဲ႕မ်ား ေမြးခ်လိုက္တဲ့ ကဗ်ာလည္းဗ်ာ....
အားပါးတရ ဖတ္လိုက္တယ္..

Mhu Darye said...

ဘယ္အပိုဒ္ကို အႀကိဳက္ဆုံးရာ ေကာက္ယူထုတ္နွဳတ္ မျပေတာ့ပါဘူး...ေလးေလးနက္နက္ ရင္ထဲ ထည့္ဖတ္ခဲ့လို႔ပါ။

အဆင္ေျပတဲ့ တေန႔ ညီမလည္း
စာတလံုးမွမပါတဲ့ ဗလာစာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ
အပ်င္းေၿပ ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရွာဖတ္ၾကည့္ခ်င္ ပါတယ္...။

ဟန္သစ္ၿငိမ္ said...

အဓိပၸာယ္ေတြ ေလးနက္စြာပါတဲ့ ကဗ်ာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို လာေရာက္ ခံစားသြားပါတယ္ဗ်ိဳ႕။

Moe Cho Thinn said...

ကိုယ္တိုင္ေရးပုံတူ တခု ဖတ္လိုက္ရသလို ကဗ်ာဆရာကို နားလည္သြားမိတယ္။ အပုိဒ္တိုင္း အပိုဒ္တိုင္း စိတ္တူညီသလို ျဖစ္မိတာမို႔ ဒီကဗ်ာကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္။
အခုလို ကဗ်ာေကာင္း စာေကာင္းေလးေတြ ဖတ္ရလို႔ ဘေလာ႔ဆိုတာ တီထြင္ခဲ႔တဲ႔ ဆရာႀကီးမ်ားကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါရဲ႔ရွင္။

mgngal said...

ဖတ္ရတာ ေလးနက္လြန္းပါတယ္ ။ ဒီညေတာ့ ကိုေဆာင္းကဗ်ာ ဖတ္ျပီး ကဗ်ာေပၚမွာပဲ ေမွာက္ခ်ျပီး အိပ္လိုက္ေတာ့မယ္ ဗ်ာ ။ း)

MANORHARY said...

နက္နဲအားပါတဲ့
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ကဗ်ာေပၚ ေမွာက္က်သြားတဲ့စိတ္ေတြဟာ အင္အားအျပည့္ပါပဲ။

Anonymous said...

အပ်င္းေျပ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ရွာဖတ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ အစ္ကုိေရ့ ညီကေတာ့ ဒီကဗ်ာကို အပ်င္းေျပမဟုတ္ပဲ အေတြးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ဖတ္သြားတယ္ဗ် ။

ခရီးထြက္ရင္း ေမာပမ္းေနတဲ့
ေၿခေထာက္ အႏြမ္းၾကီးကို
အစြဲအလမ္းမရွိ တိတ္တဆိတ္ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ခ်င္မယ္ ခဏခဏ ေခြလဲတတ္လြန္းလို႕ေပါ့ ။