Saturday, September 5, 2009

”အတြင္းေၾက”

သူလိုကိုယ္လုိဘဝေတြထဲမွာေတာင္ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း
ငါတို႔ဖေယာင္းတိုင္ေတြက်မွ မီးေတာက္ကမစြဲဘူး
ကံေကာင္းၿခင္းဆိုတဲ့ ငနဲသားကလည္း
ေခတ္စကားအရေၿပာရရင္ ”ပဲ”သိပ္မ်ားတဲ့အေကာင္
ဝင္လာရင္ခဏ ထြက္သြားရင္ၿပန္ေပၚမလာ
ေပ်ာက္ခ်က္က ဘာၿမဴဒါမွာစံုးစံုးၿမဳပ္တဲ့လိပ္တေကာင္လိုမ်ိဳး
ကံဆိုးၿခင္းေတြကသာ မိုးေမွာင္ၿခင္းနဲ႔ေပါင္း
ငါတို႔ဘဝဂိုးတိုင္တည့္တည့္ကိုမွ တဂိုးၿပီးတဂိုးသြင္းထည့္ၾကတယ္….

ဒီလိုပါပဲ
ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔
အေရာင္မေၿပာင္တဲ့ ေန႔ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿဖတ္သန္း
ေတာင္ကိုမွန္းၿပီးစမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ေၿခေထာက္ေတြက ေၿမာက္ကိုေရာက္ေန
ကိုယ့္ေၿခေထာက္နဲ႔ကိုယ့္လမ္း ပဋိပကၡၿဖစ္ေနရတဲ့ဘဝ
ကိုယ့္ရာစုမွာေဇာက္ထိုးက်တဲ့ေဂ်ာက္ကမွ တမင္ေရြးၿပီးနက္ရတယ္လို႔
”အင္း” ဘယ္လို အာေမဋိတ္မ်ိဳးကို ေရရြတ္ရမယ္ေတာင္မသိ
ဒါနဲ႔ပဲ ”တခ်ိဳ႕”ဆိုတဲ့တခ်ိဳ႕ကို ”ၿမိဳ႕”အမည္ခံတဲ့ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ကေန
တိတ္ဆိတ္စြာေၿခရာခံၾကည့္ အေကာင္းၿမင္ဝါဒနဲ႔ေဟာဒီလိုသိလိုက္ရတယ္…

တခ်ိဳ႕က မၿမင္ႏူိင္တဲ့ ငရဲကိုမေၾကာက္ၾကေတာ့
ထင္သာၿမင္သာတဲ့ငရဲမွာ ကိုယ္ေဖာ့ပညာနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္
အဝီဇိကိုဗီဇာမပါပဲ ကမၻာတပတ္ေရာက္ၾကတယ္….

တခ်ိဳ႕က လွ်ပ္တၿပတ္စိတ္ယာဥ္ကို ဘရိတ္မပါပဲေမာင္း
ကိုယ္ရည္ေသြး လမ္းေၾကာင္းေတြေတာင္းေတာင္းၿပီး
ဓာတ္ၿပားေဟာင္းတီးလံုးၾကီး လွည္းလုပ္လုပ္စီးၾကတယ္…

တခ်ိဳ႕က အစာေၿပအာရုံကို ကာမဂုဏ္ပန္းကုံးေတြတိတ္တိတ္ခိုးခ်ိတ္
လူေရွ႕ေရာက္ရင္ ဂုဏ္ေတာ္ပုတီးေတြစိတ္စိတ္ၿပ
ၾသကာသနဲ႔ဦးသံုးၾကိမ္ခ်ၿပီး ဘုရားကိုေတာင္မ်က္လွည့္ၿပၾကတယ္….

တခ်ိဳ႕က ကမၻာမေၾကေတးကို မ်က္လံုးမွာတံေတြးဆြတ္ရြတ္ဆို
ပါးစပ္ေအာ္စကာအက္ရွင္နဲ႔ လက္တမ္းပံုၿပင္လုပ္ငိုၾက
ဂိုးမသြင္းပဲေၿခေထာက္ရုိက္ခ်ိဳးတဲ့ ေဘာလံုးပြဲကိုပဲဇြဲနဲ႔ကန္ၾကတယ္….

တခ်ိဳ႕က စိတ္ေမ့ေဆးကို ႏွစ္ၿပားတပဲစည္းစိမ္နဲ႔ေရာထိုး
ကိုယ့္ဂိုးကိုယ္သြင္းၿပီး အေကာင္းဆံုးေရႊတံဆိပ္ဆုကိုယူ
ရာဇမတ္ထူသဲၿဖဴခင္း ေရႊနားေတာ္သြင္းသီခ်င္းေတြနဲ႔ အပ်င္းေၿဖၾကတယ္….

တခ်ိဳ႕က ဖ်ာတလိပ္ကိုေခါင္းေပၚတင္ ပြဲခြင္တိုင္းဝင္ခင္း
ကိုယ့္ေလွကို သူမ်ားတက္နဲ႔ေလွာ္နင္းေတာ့
ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္ မတ္တပ္အိပ္ေပ်ာ္လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတယ္…..

စသၿဖင့္ စသၿဖင့္…အဆံုးမရွိေသာ
မယံုၾကည္ႏူိင္စရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကသာ
ယံုၾကည္မႈရင္ဘတ္ေဟာင္းထဲထိုးခြဲစိုက္ က်ည္ဆံရထားလိုဝုန္းဒိုင္းက်ဲဝင္လာခိုက္
စိတ္ၾကယ္သီးကိုၿဖဳတ္လို႔ ရင္ဘတ္ေတာအုပ္ကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္
ဒီတခါၿဖစ္တဲ့ဒဏ္ရာက…အရင္အခါေပါင္းမ်ားစြာရလိုက္တဲ့ဒဏ္ရာလိုပဲ…
တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ………………………အတြင္းေၾက
တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ……………………………………….အတြင္းေၾက
တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ …………………………………………………....အတြင္းေၾက…။

19 comments:

mirror said...

အတြင္းေၾကေတြ သိပ္မ်ားလာရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေနာ္ အစ္ကုိ။ း)

တပုဒ္လံုး ၾကိဳက္တယ္။ကူးထားလုိက္ျပီ။

မယ္ကိုး said...

ကဗ်ာေလး ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမွာေတာင္ အားနာတယ္။စကားလံုးေတြ ျပင္းထန္နာက်င္လြန္းလို႔။

..ကိုယ္ရည္ေသြး လမ္းေၾကာင္းေတြေတာင္းေတာင္းၿပီး
ဓာတ္ၿပားေဟာင္းတီးလံုးၾကီး လွည္းလုပ္လုပ္စီးၾကတယ္…

စကားလံုးေတြ အရမ္းေကာင္းတယ္ အစ္ကိုေရ... ကဗ်ာေတြ ဘယ္ေလာမ်ားမ်ား ေဝါဟာရေတြ ထပ္မသြားတာ တကယ္ခ်ီးက်ဴးေလးစားပါတယ္။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

အကိုေရ တေၾကာင္းခ်င္းစီမွာ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို ျမင္ေနရတယ္။

တေၾကာင္းခ်င္းစီမွာ ဘ၀ေတြကို ေတြ႔ေနရတယ္။

ဘယ္လိုစိတ္အာရံုေတြနဲ႔ ဒီလိုစားလံုးေတြ စုစည္နိင္သလဲ ဆိုတာ အကို႔ကဗ်ာ ဖတ္ျပီးတိုင္း ေတြးေနရတဲ့ အေတြးေတြပါပဲ..။

ေလးစားပါတယ္အကိုေရ
တကယ္ေကာင္းတယ္ အရမ္းႏွစ္သက္မိတယ္...။

Moe Myint Tane said...

အဲဒီလိုေတြနဲ႔ဘဲ အတြင္းေၾက ဒဏ္ရာေတြလည္း မ်ားလာခဲ႔ပါေပါ႔ အကို။


စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

အမရာ said...

အကုိေရ..အဲဒီလို..တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြရဲ႕
ဆြဲေဆာင္မႈေနာက္ကုိေၿပးေၿပးလိုက္ေနရင္း
ငါကုိယ္တိုင္ကလဲတခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕လူၿဖစ္လို႕ေလ....
စိတ္ေတြအတြင္းေၾကေနလိုက္တာမ်ား........
အရမ္းၾကိဳက္တယ္..အကုိေရ....

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ကဗ်ာလာဖတ္သြားတယ္ ကုိေဆာင္း၊ အားေပးလ်က္။

မိုးစက္အိမ္ said...

စကားလံုးေတြက ေကာင္းတယ္အကိုေရ...
ပါးစပ္ေအာ္စကာအက္ရွင္နဲ႔ လက္တမ္းပံုၿပင္လုပ္ငိုၾက
ဂိုးမသြင္းပဲေၿခေထာက္ရုိက္ခ်ိဳးတဲ့ ေဘာလံုးပြဲကိုပဲဇြဲနဲ႔ကန္ၾကတယ္….
မိုက္တယ္ဗ်ာ ...

Nge Naing said...

ဖတ္ရႈၿပီး အားေပးသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာထားမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီလို ၀ဂၤ၀ုတၱိေတြ သိပ္မ်ားရင္ နားမလည္ေတာ့ဘူး။

စိတ္စမ္းေရ said...

ဖြဲ႕ႏြ႕ဲပုံ အရမ္းေကာင္းတာပဲ....။ေျပာင္ေျမာက္တဲ႕
ကဗ်ာေတြ မ်ားစြာေရးသားနုိင္လုိ႕ ေလးစားမိပါတယ္......။

မိုးျမင့္ေအာင္ said...

ခံစားမႈေတြအရမ္းရင့္က်က္လာတယ္

Anonymous said...

ေက်းဇူးပါဗ်။
ကုိယ့္စကား ကုိယ္ျပန္ၾကားရသလုိပဲ။ အပုိလုိေခတ္ထဲမွာ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရူခင္းကုိ တခ်ဳိ႔ေကာက္ေၾကာင္းနဲ႔ဆြဲျပတဲ့
အတြင္းေၾက စာပန္းခ်ီ ကာတခ်ပ္ကုိလာငတ္သြားတယ္။
စဥ္စားမိလုိက္တာက
” အဘယ္ေကာက္ေၾကာင္းမွာ ငါေရာက္ပါလိမ့္”

ေလးစားစြာျဖင့္

ေက်ာ္ႏုိင္

ေလေျပ said...

သူလိုကိုယ္လုိဘဝေတြထဲမွာေတာင္ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း
ငါတို႔ဖေယာင္းတိုင္ေတြက်မွ မီးေတာက္ကမစြဲဘူး
ကံေကာင္းၿခင္းဆိုတဲ့ ငနဲသားကလည္း
ေခတ္စကားအရေၿပာရရင္ ”ပဲ”သိပ္မ်ားတဲ့အေကာင္
ဝင္လာရင္ခဏ ထြက္သြားရင္ၿပန္ေပၚမလာ
ေပ်ာက္ခ်က္က ဘာၿမဴဒါမွာစံုးစံုးၿမဳပ္တဲ့လိပ္တေကာင္လိုမ်ိဳး
ကံဆိုးၿခင္းေတြကသာ မိုးေမွာင္ၿခင္းနဲ႔ေပါင္း
ငါတို႔ဘဝဂိုးတိုင္တည့္တည့္ကိုမွ တဂိုးၿပီးတဂိုးသြင္းထည့္ၾကတယ္….
=================
ကုိေဆာင္ယြန္းကဗ်ာကုိဖတ္ျပီးမွဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္သိသြားတာတစ္ခုကေတာ့အဲ့လုိအေရးအသားကုိ
က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္သြားတယ္ဆုိတာပါပဲဗ်ာ...။
ေတာ္ေတာ္ေလးမုိက္တယ္ဗ်ာ......။

ႏွင္းေဟမာ said...

အစ္ကိုေဆာင္းေရ.....
ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ျပီး ေလးစားျပီးရင္း ေလးစားရင္း မဆံုးႏိုင္ေတာ႔ဘူး.............
အစ္ကို႔ ရင္ဘတ္ထဲက ထြက္က်ေနတဲ႔ ကဗ်ာစကားလံုးေတြနဲ႔ အျပိဳင္ပဲ......အဟဲခင္မင္ေလးစားမႈမ်ားျဖင္႔
ႏွင္းေဟမာ

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ကိုယ္လည္း
“ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔
အေရာင္မေၿပာင္တဲ့ ေန႔ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿဖတ္သန္း“
ေနရတုန္းပဲ...။

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ကိုယ္လည္း
“ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔
အေရာင္မေၿပာင္တဲ့ ေန႔ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿဖတ္သန္း“
ေနရတုန္းပဲ...။

အိအိေခ်ာ said...

အတြင္းေၾက၊ အျပင္ေၾကနဲ႔ ရစရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္

mgngal said...

စကားလံုးေတြကေတာ့ အံ့မခန္းပဲ ကိုေဆာင္း ။ ဖတ္ရတာ စီးစီးပိုင္ပိုင္ရိွတယ္ ။အတြင္းမွာေတာ့ ေၾကျပီးရင္းေၾကပါပဲဗ်ာ ။

Anonymous said...

အယင္လက.....စူးနစ္မွဳ႔မ်ား
ဒီတလေတာ့ အတြင္းေႀက
လက္ရာေျပာင္ေျမာက္လွတယ္
ရင္ထဲထိရွ ခံစားမိတယ္

ရည္မြန္

မမသီရိ said...

ပထမဆုံး တပိုဒ္ အရမ္းၾကိဳက္မိတယ္

ကဗွာတပုဒ္လုံးက ထုံးစံအတိုင္း အင္းနဲ႕အားနဲ႕